Je waarschuwing voor een nieuw CIAM model her- en erken ik, een oplossing daarvoor juich ik toe. Maar daar zit meteen de valkuil. Jij praat over SAMENwerken door ontwerpers als oplossing, maar deze oplossing en de problematiek daarachter moet nog wel verder uitgewerkt worden.

Daarbij laat je in de opsomming van ontwerpers de “gebruiker” (burger, bedrijf) weg. Is dat een bewuste keuze? Onze ervaring als GIDO Stichting is dat de gebruikers (van een gebied) als katalysator voor de “geschoolde” ontwerpers kunnen dienen waardoor deze “oude rotten in het vak” gedwongen worden meer te gaan samenwerken.  En er komt een beter product omdat de gebruiker het gebied en alle eigenaardigheden ervan veel beter kent en op waarde kan schatten dan een ontwerper, hoe goed ook opgeleid.

Na decennia is het, op een enkele uitzondering na, nog steeds niet gelukt om de ontwerpers goed te laten samenwerken, laat staan te ontwerpen. Alle goede bedoelingen van steeds nieuwe proces tools ten spijt.
De oplossing zit hem dan ook niet zozeer alleen in het proces. Maar vooral ook in een andere inhoud. En die inhoud is het gebied en het gebruik van het gebied. Dat is ook een andere taal dan het vakjargon waarmee gebiedsontwerpers elkaar en de burger belagen.

Over een andere inhoud gesproken. Je voorbeeld onder A vind ik schitterend, precies passend in de discussies van deze tijd: Cradle to Cradle, kringlopen, economie. Maar ook de idiotie van de oogkleppen focus op duurzame energie, versterkt door het een dimensionaal willen oplossen van het energie vraagstuk. Het lijkt op het oude, verstarde milieudenken van de milieuactivisten uit de jaren 60/70.

Even terug naar je voorbeeld: ‘Self forfilling sustainability’. Daar moeten we meer mee! Misschien zit hier ook wel een oplossing voor het boven beschreven SAMENwerkings probleem. De kern van wat je beschrijft is de economie van het gebied, en dat is geen vraagstelling die om een stedebouwkundige oplossing vraagt. Maar zo is wel de praktijk. En in dit geval is economie een kringloop met verbindingen en vertakkingen. Misschien ken je het voorbeeld van Gulpener bier in Limburg? Is precies zo’n gebiedseconomie.

Ligt er misschien de uitdaging om van de traditionele ontwerpers nieuwe economen te maken? Mensen die kunnen denken in bestaand kapitaal en in waardecreatie die toevoegt? Gulpener gaat uit van duurzame productie van grondstoffen in de eigen omgeving waar ze deze vroeger steeds verder weg gingen halen. De grond in Limburg heeft het vermogen uitstekende grondstoffen te leveren, de mensen uit de regio daarmee een goed bestaan te verzekeren en de krimpende leefgemeenschap van een nieuwe impuls te voorzien.

Zo heeft een bedrijf, waarschijnlijk zonder het te beseffen, inhoud gegeven aan een nieuwe manier van gebiedsontwikkeling, gebaseerd op een nieuwe maar ook al eeuwenoude benadering van GEBIEDSECONOMIE.
Uiteraard gelden hiervoor geheel andere principes dan door de huidige economen en stedebouwkundigen worden gehanteerd. Zichtlijnen worden verbindingslijnen, een overstroming is geen kostenpost maar levert de vruchtbaarheid van de grond. Het zijn principes uit de oude doos, maar kunnen veel verbetering brengen.

Twitter dit bericht!

Twitter dit bericht!

Hoogste notering voor de bouw: Anne-Marie Rakhorst op nummer10.

Twitter dit bericht!

Duurzaamheid is een breed begrip. In de hedendaagse discussie over duurzaamheid beperkt het thema zich tot energiezuinigheid van gebouwen (met name woningen) en besparing van stookkosten.

 Volgens ons behelst duurzaamheid een groot kader, waarin niet alleen de woning aangepakt dient te worden, maar juist interventies gedaan moeten worden op meerdere schaalniveaus. Vaak wordt stedelijke vernieuwing, woningbouwontwikkeling en kantoorbouw gedaan met het oog op energiezuinigheid en kostenbesparing voor de toekomst om zo het milieu minder te belasten.

Aan de andere kant worden technieken, zoals windmolens en zonnepanelen gebruikt om energie op te wekken. Het gevaar is echter dat we vervallen in een nieuw CIAM model waarin energiebesparing en energieopwekking gescheiden worden in de verschillende ruimtelijke ontwikkelingen (gebied, stad, stadsdeel, wijk, blok, gebouw).

Ontwerpers lagen ten grondslag aan de fouten van het verleden (CIAM), maar goede ontwerpers (architecten, stedenbouwers en vastoedontwikkelaars) zullen in de toekomst nodig zijn om alle complexe ruimtelijke lagen op de verschillende schaalniveaus SAMEN vorm te geven.

Duurzame concepten

Voor duurzame concepten, met het oog op ruimtelijk fysieke-, economische- en sociaalmaatschappelijke diversiteit en flexibiliteit, hoeft het wiel niet opnieuw uitgevonden te worden. In de geschiedenis zijn meerdere voorbeelden te vinden van duurzame concepten die door functiecombinatie en flexibiliteit garant stonden en/of staan voor een goed stedelijk leven, energiebesparing, generen van energie, smart gebruik van grondstoffen en flexibel zijn ten aanzien van onvoorziene ontwikkelingen in de tijd.

A. Een voorbeeld is de aloude windmolens in Nederland. Bij de bouw van de windmolens gebruiken ze grondstoffen uit de omgeving (riet, etc.). Dit is uiteraard kostenbesparend ten aanzien van vervoer, maar is ook duurzaam als je het weer opnieuw aanplant. Oftewel, “self forfilling sustainability”.

Windenergie wordt direct vertaald naar economische kracht als de windmolen een houtzagerij of broodbakker herbergt. Korte lijnen tussen energieopwekking en productie zijn uiteraard interessant. Bovendien worden de vierkante meters van een windmolen meervoudig ingericht. Zo is de windmolen niet alleen een bedrijf, maar ook een woning en een energieopwekkende installatie. Vaak is de windmolen ook nog gekoppeld aan een haven of doet hij dienst als landmark.

Wat bezielt dit land om windmolenparken in zee te bouwen? Waardoor lange lijnen worden gecreëerd tussen energieopwekking en productie, waardoor horizonvervuiling van een groot aantal windturbines duurzaam zou zijn? Dit is functiescheiding ten top. Een windmolenpark is de Bijlmer van de duurzaamheid!

B. Het creëren van groene longen in de stad is een middel om CO2 neutrale steden te ontwikkelen.

Alhoewel stadsontwikkeling altijd gepaard is gegaan met groenontwikkeling lijkt de te grote schaal van parken in sommige wijken tot een verloedering van zowel het groen als de wijk in zijn geheel. Niemand voelt zich verantwoordelijk voor deze enorme groene tussenruimte. Parken zijn alleen interessant in het hedendaagse stedelijk klimaat als ze omsloten zijn door bebouwing.

In de 18de en 19de eeuw waren parken met name in privaat bezit van notabelen. Toen de stad zich omsloot om de landgoederen van deze notabelen, hebben ze het privaat parkbezit opengesteld voor de burgers. Een park is een landgoed dat pas gebruikt wordt als er genoeg mensen in de buurt zijn om het te gebruiken, het multifunctioneel is, uniek is in relatie tot andere parken, goed bereikbaar is en een sterke identiteit heeft. Maar het belangrijkste aspect, mijn inziens, is de relatie tot de stad, de relatie tot de omliggende morfologie van de bebouwing.

Abram de Boer van Burg
GreenArchitects

Twitter dit bericht!

Twitter dit bericht!

Wie heeft er nog bruikbaar bouwafval in de aanbieding en wil daar ook iets moois van maken? Zie voor meer informatie 7di024.nl!

Twitter dit bericht!

Jan van Betten (48), ex-CEO van Reed Elsevier Duitsland, wil via consumenten ‘bedrijven de goede kant op krijgen’.

Nudge is nog in oprichting, maar je kunt het nu zelf alvast steunen. Ga naar de site en houdt die daarna in de gaten want op 11/11 , de dag van de duurzaamheid, hoor je meer van hen. Zie ook het artikel dat in afgelopen zomer in de Volkskrant verscheen.  Eens kijken wat een dergelijk initiatief voor de bouw-consumenten kan betekenen.

Twitter dit bericht!

Bedrijven die Duurzame Kansen willen pakken als er toch verhuisplannen liggen gebruiken deze online (milieu)wegwijzer bij nieuwbouwen, verbouwen, renoveren!

Twitter dit bericht!

Twitter dit bericht!

De huidige leegstand in de kantorenmarkt is slechts het topje van de ijsberg. De totale vraag naar kantoorruimte slinkt, terwijl het totale vastgoedbestand nog altijd groeit. Er is nieuwbouw zonder dat er aan de onderkant van de markt kantoren verdwijnen. De over het algemeen laagwaardige kantoren die afgelopen dertig jaar uit de grond zijn gestampt, zijn nog niet afgeschreven of uit de boeken van de beleggers. Het overschot is dus enorm, en zal nog explosief stijgen in de nabije toekomst. Honderdduizenden werkplekken gaan komende jaren verdwijnen ten gevolge van de vergrijzing. Tel daarbij op dat werkplekken vanuit een efficiëntieslag steeds compacter worden waardoor het oppervlakte per werkplek gemiddeld halveert. Bestaande huurcontracten worden niet meer verlengd en nieuwe contracten worden steeds minder afgesloten. Hele kantoorparken staan te verloederen. Dit is een groot probleem voor menig belegger, gebouweigenaar en de gemeente. Vele gebouwen staan inmiddels al voor onder de grondwaarde te koop.

De participanten van de beweging Leegstand van Zaken beschouwen deze vastgoedwaardevermindering niet als een probleem maar juist als een ongelofelijk kans om een legio aan mogelijkheden voor nieuwe duurzame initiatieven voor herontwikkeling en herprogrammering te initiëren. Hoe kunnen we de monofunctionele kantorengebieden structureel transformeren naar levendige en levensvatbare woon-werkomgevingen? Leegstand van Zaken zal de komende tijd kant-en-klare duurzame leegstandspakketten gaan ontwikkelen die in samenwerking met gemeente en investeerders uitgevoerd gaan worden. Veelal zal het gaan om een combinatie van permanente en tijdelijke oplossingen van herontwikkeling en verdichting. De oplossing ligt niet bij één kantoorpand of bij één belegger, maar ligt bij een combinatie van marktgestuurde oplossingen en nauwkeurige investeringen op gebiedsniveau.

Twitter dit bericht!